|
آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا!!
حال که من از دست و پا افتاده ام حالا چرا!!!!!
فقط سکوت فقط سکوت میکنم چون خود بلند ترین فریاد است فریاذی از ته د ل از آنجا که غم سرچشمه میگیرد گل عشق میروید و نفرت می جوشد
فقط سکوت میکنم چون به من اجازه ی دیدن میدهد
دیدن هر آ نچه فریاد نمی گذارد ببینم چشمانم را میبندد و مرا در خشم حل می کند چقدر زیباست نشانه ی رضایت
پس فقط سکوت میکنم چون زیبایی را دوست دارم. 
نوشته شده در ساعت 11:6 بعد از ظهر توسط مجید و فاطمه
باز به دفتر تنهايي هايم نگاهي تازه مي اندازم ... و من تنها حرفهاي نگفته اي را مرور مي كنم كه شايد روزي بخواني و شايد هم.... اما هر چه هست قلبم را به انتهاي حسرت مي برد... رسولم من بدون تو شبها غم را به آغوش مي كشم... و به ياد تو خواب قاصدك را زير و رو مي كنم و تنها به عمق جاده ي ماه سفر مي كنم رسول جان حضور تو در همه ي لحظه هاي من اگر چه محسوس نيست اما هميشه آرامش قلبت را در بند بند وجودم احساس مي كنم و تنها ياد نگاه توست كه خورشيد آرزوهايم را بر فراز آسمان عشق به درخشندگي گوهرهاي ناب محبت مي تاباند ... چشمهاي تو وسعت آسمان حضور را به زندگي من مي بخشد ... نمي خواهم به افسانه ي بي تو بودن فكر كنم... قصه ي عشق منو تو افسانه نيست كه با حقيقت فاصله داشته باشد ... ماجراي ما داستاني واقعي و شيرين است كه پاياني ندارد... مگر با مرگ.... اي كاش بودي و اشكهاي غلتيده روي گونه هايم را با دستان گرم مهربانت پاك مي كردي شايد اين بهانه اي بود براي احساس ناب نوازش دستانت بر روي چهره ي خسته و تنهايم.... حرفهاي نگفته اي كه شايد هميشه نا گفته بماند بر قفس تنگ سينه ام سخت بيتابي مي كند و تنها آغوش گرم عشقت درب اين قفس شكسته را باز مي كند و مرغ اسير عشق را در آسمان زندگي منو تو با سرافرازي به پرواز در مي آورد ... و آن گاه .... من زندگي تازه ام را با تو جشن مي گيرم.... زندگي با تو در كنار تو .... با كمال زيباي ...عشق ... آرامش... با تو تنها با تو............
نوشته شده در ساعت 11:2 بعد از ظهر توسط مجید و فاطمه
تولدت مبارک عشق از دست رفته ام
نوشته شده در ساعت 11:59 قبل از ظهر توسط مجید و فاطمه
خودکشی بهشت است
وقتی که زندگی برایت جهنم باشد.........
نوشته شده در ساعت 9:24 قبل از ظهر توسط مجید و فاطمه
باز گلايه با دلتنگي هاي فراوان باز تنهايي با اشگهاي فراوان
باز خستگي با فكر هاي روز خزان باز درد عشق باز ادمي پشيمان اي خدا اين چه تكرار مكرريست كه عشق نقطه سياه زندگيست اين چه ديدنيست باچشم گريون اين چه رفتن يست با دل خون يادم امد كه روزي من بودمو تو روزي دل بودو شور عشق تو ان روز ها من بودمو روز روشن تو رفتي ديگه روز معني نداره بودنت برام خود بهاره رفتنت پاييز رو به يادم مياره فردا را به دل باد بسپار كه امروزم نسوزد به ياد فردا
نوشته شده در ساعت 11:50 بعد از ظهر توسط مجید و فاطمه
تو رابه هرچه تو گویی،به دوستی سوگند محبوب من بیا!!!!!!!!!!!
نوشته شده در ساعت 11:46 بعد از ظهر توسط مجید و فاطمه
گفتم
نوشته شده در ساعت 1:1 بعد از ظهر توسط مجید و فاطمه
این روزها این روزها عادت همه رفتن و دل شکستنه درد تمام عاشقها پای کسی نشستنه این روزها مشق بچه ها یک صفحه اشفتگی گرد های روی اینه ها فقط غم زندگیه مشکل این ستاره ها یک کم ستاره چیدنه این روزها کار گلدونها از شبنمی شدنه ارزوی شقایق ها یک شب کبوتر شدنه این روزها اسمونمون پر از شکست بالیه جای نگاه عاشقت باز توی خونه خالیه این روزها کار ادم ها دلهای پاک و بردنه بدش اونو گرفتن و به کسی سپردنه این روزها کار ادم ها تو انتظار گذاشتنه ساده ترین بهونشون از هم خبر نداشتنه این روزها سهم عاشقا غصه بی وفایه جرم تما مشون فقط لذت اشنایه این روزها شمهای همه غرق نیاز و شبنمه رو گونه هر عاشقی چند قطره بارونه غمه این روزها درد همه ادمها فقط غم بیکسه این روزها خوشبختی ما پشت مه نبودنه این روزها دوستا هم دیگه با هم صداقت ندارن یه وقتا تو زندگی همدیگه روجا میزارن جنس دلهای ادمها ادمها این روزها سخت و سنگیه فقط توی نقاشی ها دنیا قشنگ و رنگیه این روزها جرم عاشقها شهر دل رو فروختنه چاره فقط نشستن و به پای چشمی سوختنه اسم گاله رو این روزها کسی دیگه نمیدونه اما تا دلت بخواد اینجا قریب فراوونه این روزها فرصت دلها برای عاشقی کمه زخمهای این ستاره ها تشنه یاس مرحمه این روزها اشکامون فقط فقط چاره بی قراریه تنها پناه ادمها عکسهای یادگاریه این روزها فصل قربت عشق و بید های مجنونه بقضهای کال باغچه ها منتظر یه بارونه این روزها دوستای خوب هم همدیگه رو گم میکنن این روزها ادمها کمن پشت نقاب پنجره کمتر میبینی کسی رو که تا ابد منتظره
حرف درگوشم بزن یارب من اینجا سوختم دیده را بر جان فروختم باز من اینجا سوختم ساکنان شهر من داد و فغان سر میدهند مشک را بر لب و دندان خود چون آواز سر میدهند عقل در چشمانشان چه داد و فریاد ها میکند گوششان ندای حق هر مشکل را"چه حاشا میکند در سماع و در زمین سوی خود راه باز کن برای ما ای خدا خسته ام"دلشکسته ام"یادی از ما کن ای خدا
نوشته شده در ساعت 12:8 بعد از ظهر توسط مجید و فاطمه
خدایا چه جور دوریشو تحمل کنم...
دیگه طاقت ندارم
نوشته شده در ساعت 3:25 بعد از ظهر توسط مجید و فاطمه
خسته و زخمي و داغون يك گوشه كنج خيابون
گونهام خيس از اشكو تو دلم غصه فراوون هر كسي رد مي شه انگار منو اصلا نمي بينه هيچ كسي حتي يه لحظه پاي حرفهام نمي شينه هيچ كسي دلش نمي خواد جاي من باشه يه روزم بايد اينجا تك و تنها تا هميشه من بسوزم مني كه يه روزگاري واسه خودم كسي بودم همه چي داشتمو اين جور غريب و بي كس نبودم توف ولعنت به تو اي عشق كه منو ديونه كردي خونه ي آباد من رو اين جوري ويرونه كردي
"بعدها" مرگ من روزی فرا خواهد رسيد در بهاري روشن از امواج نور در زمستاني غبار الود و دور يا خزاني خالي از فرياد و شور ديدگانم همچو دالان هاي تار گونه هايم همچو مرمرهاي سرد ناگهان خوابي مرا خواهد ربود من تهي خواهم شداز فريادو درد خاك مي خواند مراهردم به خويش ميرسند از ره كه در خاكم نهند آه شايد عاشقانم نيمه شب گل به روي گور غمناكم نهند بعد من نا گه به يك سو ميروند پرده هاي تيره دنياي من چشم هاي ناشناسي مي خزند روي كاغذها و دفتر هاي من در اتاق كوچكم پا مي نهند بعد من با ياد من بيگانه اي در بر آينه مي ماند به جاي تار مويي،نقش دستي،شانه اي بعدها نام مرا باران و باد نرم مي شويند ازرخسار سنگ گور من گمنام ميماند به راه فارغ از افسانه ها و نام وننگ
نوشته شده در ساعت 3:20 بعد از ظهر توسط مجید و فاطمه
نه دل را قرار ... نه تن را وجود مانده است ديگر هميشه هاي تکرار پايان يافت ...
ديگر نه آغازي است و نه پاياني ...
که اينجا پايان پايان است ...
نوشته شده در ساعت 12:39 بعد از ظهر توسط مجید و فاطمه
دیگه عاشق نمیشم ....دیگه دروازه ی قلبمو میبندم رو همه کس ....به دلم میگم تنها بهش تا اخر عمر !!!!! چشمانه من ان همه اشک را بدرقه ی راهت کرد تا به تو بفهماند که دوستت دارم عزیییییزم !!!!
نوشته شده در ساعت 12:24 بعد از ظهر توسط مجید و فاطمه
با تو نفس کشید ه ام چنان که جسم را از روح.. و درخت را از افتاب و زمین را از اسمان تو دلیل حیات من بوده و چنان با این دلیل زیسته ام علت بودنم تو هستیییییی. پاسخ من به اغاز
تن پوش تن زخمی من آرامش خیال روزگاره تک تک روزهای بیشماره ولی احساس قریبی در دلم چنگ میزنه به روزنه خیال خیالی سرد و مبهم نگین انگشتری محال سازشی باید بست سازشی قد غرور شکسته سازشی با دنیای چهار گوشه بسته باید اینجا چال کرد همه آرزوها رو باید اینجا بست دهان زاغها رو باید اینجا شست همه ذهن ها رو اینجا اول صفره اینجا شروع نداشته هاست اینجا شروع داشتهای پرپر شده است اینجا مثل بادبادک سوراخ شده مثل پنچری و به خاک اوراغ شده مثل طوفان زدههای دشت لوت مثل رنگ یک جاده مسدود اینجا همه چی موی دماغم می شود حتی اون موش مرده که نشسته روی غذای ذهنم و آن افتاب که از روزنه دیوار می خشکاند چشمان خیسم را
نوشته شده در ساعت 10:0 بعد از ظهر توسط مجید و فاطمه
ای همراه بهترین روزهای زندگیم نبودنت را باور نمی کنم با اینکه می دانم محال ترین آرزوی من بوده ای
دیری است که به امید با تو بودن نفس می کشم و به انتظار دیدار تو زنده ام با اینکه بارها گفته ای دیگر برنمی گردی
هنوز هم شریک لحظه های غم و شادی من هستی و من هنوز هم با کسی جز تو درددل نمی کنم با اینکه می دانم در کنارم نیستی
قلبم برای تو می تپد و تنها تو می توانی مرهمی بر زخمهای کهنه اش باشی با اینکه تو خودت قلبم را شکسته ای
حتی وقتی سکوت تنها حرفی است که برای گفتن دارم عشق تو را با تمام وجود فریاد می کشم با اینکه می دانم گوشهایت صدای بی صدای دردهایم را نمی شنوند
من هنوز به عهد روز اول دوستی پایبندم من هنوز هم به اندازه روز اول دوستت دارم شاید هم خیلی بیشتر...
نوشته شده در ساعت 9:53 بعد از ظهر توسط مجید و فاطمه
سلام به دوستان خوبمون
بچه ها میخوام نظرتون رو راجب عشقو منطق رو بگید اگه سر یه دو راهی باشید که یه طرف عشقو زندگیتونه و یه طرفه دیگه عقلتون کدومو انتخاب میکنید عشقتون رو تمام وجودتون رو به خاطر عقل به خاطر چیزی که نمی دونید آخرش وصاله یا وداع ترک میکنید.....
نوشته شده در ساعت 12:26 بعد از ظهر توسط مجید و فاطمه
اری اغاز دوست داشتن است گرچه پایان راه نا پیداست من دیگر به پایان نیندیشم که همین دوست داشتن زیباست
نوشته شده در ساعت 8:23 بعد از ظهر توسط مجید و فاطمه
گریه کن جداییا ما رو رها نمی کنن آدما انگار برای ما دعا نمی کنن گریه کن حالا حالا باید از هم جدا باشیم بشینیم منتظر معجزه ی خدا باشیم گریه کن منم دارم مثل تو گریه می کنم به خدای آسمونامون گلایه می کنم گریه کن واسه شبایی که بدون هم بودیم تنهایی برای سنگینی غصه کم بودیم گریه کن سبک میشی روزای خوب یادت میاد گر چه تو تقویمامون نیستن اون روزا زیاد گریه کن برای قولی که بهش عمل نشد واسه مشکلاتی که بودش و هست و حل نشد گریه کن واسه همه واسه خودت برای من توی بارونی ترین ثانیه حرفاتو بزن گریه کن تا آینه شه باز اون چشای روشنت واسه موندن لازمه فدای گریه کردنت...
پروردگار کشور دل تو کجایی شکرت کنم هر شب شاید که بیایی من کدخدای روستای بی وفایان تو خالق بخشش بر هر کدخدایی من چون فقیری در به در، درکوچۀ درد تو چون چراغی رهنما دل می گشایی معشوقۀ زیبای خوش صحبت که دارد چون لیلی و ویس و شقایق عاشقایی جان و دلم محتاج یک لبخند رویت شاید شفا گیرد دلم از بی وفایی هر چند گویم مصرع و شعر و ترانه کم باشدَت تعریف و تمجید و رباعی از بحر عشّاق گویدت هفت بیت رامین هفت می کند در جمع اعداد پادشاهی
نوشته شده در ساعت 7:9 بعد از ظهر توسط مجید و فاطمه
زندگی تارپودم هستی و نیستی عشقم گلم
تا بلرزد زیر بازوهای سیمینت تنم چهره زیبایی خود را از رخ من وا مگیر جز به آغوش چمن یا دامن من جا مگیر من تو را تا بی کران ها من تو را تا کهکشان ها از زمین تا اسمان ها من تو را همچون احورا من تو را همچون مسیحا همچو عطر پاک گلها دوست دارم می پرستم
نوشته شده در ساعت 0:7 قبل از ظهر توسط مجید و فاطمه
|
دروجودم چیزی هست که تو را نجوا می کند
وتنهاعشق مرارهامیکندونوران نگاهی است که توبه من روامیکنی پس ای خورشیدشبهای امیدم این عشق ونورراازمن دریغ نکن وبرمن بتاب که بی تو بی عشق تو بی نگاه تو رو به غروب در حرکتم مرا به طلوعی دیگر برسان 
|
| تبليغات | X |
با تو بوده ام
وو
